| تبليغات | X |
ثانیه هایی پیش ، یکی از مهم ترین جشن های اسلامی آغاز شد. نیمه شعبان. آمدن مهدی (عج) مهم ترین انتظار دین مدار ماست که در دو وجه رفتار منتظران و امید عدالت طلب مردمان ، کارکرد فردی / اجتماعی دارد. اعتقاد به منجی آخر که توان پیروزی بر همه ی شر ها را دارد ، در سایر ادیان نیز به صور مختلف وجود دارد. که ما معتقدیم صورت های مختلف حضرت مهدی ، آخرین پیشوای معصوم ماست و نوعی حجت الهی جهان شمول نیز محسوب می شود.خیلی دوست داشتم به این بهانه در باره دلایل خودم مبنی بر راستی مهدویت حرف بزنم ؛ اما قالب این وبلاگ چنین اجازه ای را نمی دهد. الان می خواهم در باره مسجد جمکران بنویسم. که مبنای ساخت آن را رویای یکی از مومنین جمکران می دانند. که حضرت مهدی در خواب دستور ساخت این مسجد را داده و حدود آن را نیز مشخص نموده است. این مسجد روز به روز بزرگ تر شده و عبادت کنندگان آن بیش تر شده اند. خیلی ها در آن جا به استجابت دعا رسیده اند و فضا و حس معنوی خوبی دارد. گفته می شود که مشتاقان این مسجد از آمار زوار حرم حضرت معصومه (ع) نیز پیشی گرفته اند. من خودم لحظات قشنگی را در این مسجد تجربه کرده ام و دو فیلم کوتاه هم در باره آن جا ساخته ام. این یک حس شخصی ست و هر کسی می تواند به راه های حسی خاص خودش در مکالمه با کسی که آن بالاست برسد. در هر جایی. متاسفانه هر چیزی که به ماوراء مرتبط است و در دسترس علوم تجربی نیست ، در معرض خرافه نیز هست. از جمله امام زمان و دیدار با او و همین مسجد. عده ای مغرضانه یا نا آگاهانه می کوشند تا با علم کردن همین خرافه های قابل نقد و تمسخر ، به نفی کلیت آن برسند. و عجیب این که برخی نیز به نقد اساس مسجد جمکران نشسته اند. بیش تر از این بابت که ساخت آن بر مبنای خواب بوده و در روایات،مسجد سهله کوفه را به آن حضرت منتسب می کنند. عده ای هم به این دلیل که یک مسجد که در ابتدا توسط مردم یک روستا ساخته شده ، توانسته به رقابت جدی با حرم حضرت معصومه (ع) برسد و آن را تحت شعاع خود قرار دهد. در واقع نگاه کاملا مادی به مکان هایی که جایگاه معنوی دارند.
مهم ترین عامل رشد و گستردگی و جلب زیارت کنندگان هر مکان تقدیس شده به تاثیر آن بر عبادت کنندگان آن وابسته است. در واقع اعتقاد و حس معنوی و آرامش. شخصا معتقدم که این اثر متقابل است. یعنی اعتقاد ما و حس های خوب الهی ما در این مکان ها،به خلق نیرویی کمک می کند که بر بقیه نیز تاثیر می گذارد. در بسیاری خاطرات و نوشته ها نقل است که اصلی ترین عامل شفا ، اعتقاد است. در واقع نیروی واسطه فیض الهی، خود ما و قلب ماست. چرا خدا می گوید "بخوانید من را تا اجابت کنم شما را "؟ مگر خدا از درون و خواسته ما آگاه نیست؟ یا مگر گوشی هست و صدایی و شنیدنی؟ پس چه نیازی به دعا ست ؟ در واقع ما با دعا و خلوص و نزدیکی به خدا، نیرویی معنوی خلق می کنیم که می تواند راه دریافت لطف خدایی باشد. مهم این است که جایی و بهانه ای و حسی ایجاد شود که این نزدیکی و نجوا و دریافت خلق شود :" منظور من از کعبه و بتخانه تویی تو".
مساجد و زیارتگاه ها و حرم ها و مدفن های مقدس ، همه بستر های دریافت حس و نیروی اعتقاد معتقدین اند. و راه آرامش درون و حس نزدیک تر شدن به خدا و واسطه و بهانه ای پیدا کردن. این رابطه کاملا دو سویه است. مسببین این جایگاه های راز و نیاز نیز صاحب نیروی معنوی جلب کننده اند. پس حتما چیزی فراسوی زمین و مادیات هست که مسجد جمکران را مقدس کرده است و این همه تجربه آرامش و خداجویی در آن جا رقم خورده است و هم چنان جاری ست. این ها خرافه نیست. کافی ست به دل های مان رجوع کنیم.
