| تبليغات | X |
می خواهم به سانسور اشاره کنم. یا هر اسم مقبول تر دیگری که دارد. تعدیل، بهینه سازی، نظارت، تطبیق فرهنگی یا هزار جور اسم دیگر. در اصل قضیه که فرقی نیست. ما به دلایلی برخی جاهای برخی فیلم ها را می بریم و دور می اندازیم. این که کار درستی ست یا نادرست هم موضوع این نوشته نیست. جایی گفته ام که مجبور نیستیم فیلم های مهم تاریخ سینما ( مثلا فیلم های برگمان ) را به بهانه بزرگداشت تکه پاره نشان دهیم. این که کوچک داشت است. چون کسی که اصل فیلم ها را ندیده ، ممکن است اصلا دنیای برگمان را عوضی بفهمد. ما که بر سر فیلم های ایرانی خودمان که با مجوز خودمان ساخته شده ، اصلاحیه های متعدد و لازم الاجرا می نویسیم، چه کار به تاریخ سینما داریم؟! تازه شگفت انگیز تر این که هامون به نمایش در آمده در سینما ، به تلویزیون که می رسد کوتاه تر هم می شود....همه این مقدمه را گفتم تا برسم به فیلم در دره الاه. یک فیلم دو ساعته آمریکایی که بی پروا ، ارتش متجاوز آمریکا را به پرده می کشاند و بی رحمی آن ها را در عراق فاش گویی می کند. نگاه جسورانه جالبی ست اما فیلم متوسطی ست. با این حال به گونه ای ظریف ، هم چنان دل بستگی خود را به آمریکا نشان می دهد و می کوشد حساب ارتش آمریکا را از کشورشان جدا کند. مثلا در نمای پایانی ، با افتخار به بالا تیلت می کند تا به پرچم آمریکا می رسد که بر فراز است. البته متصدیان تعدیل فیلم ها حواس شان بوده و نمی گذارند که این تیلت به آخر برسد و پرچم دیده نمی شود. در حالی که جای مهم تری حواس شان پرت می شود و اجازه می دهند که اسرائیل دوستی فیلمساز بر پرده بماند. آن جا که هنک دیر فیلد برای پسر خردسال امیلی داستان پیروزی داود بر جالوت را تعریف می کند. داود ( ستاره داود!) را نماینده بنی اسرائیل می داند و صحنه نبرد را فلسطین نام می برد و نماینده آن طرف را هم جالوت عنوان می کند که مدعی شکست ناپذیری ست. بعد داود کم سن و سال می آید و با فلاخنی، سنگ به پیشانی جالوت می زند و می کشدش. من نمی دانم که این متصدیان ریز بین که گاهی صاحب تفاسیر و تعابیر شگفت انگیزی می شوند ، چگونه به این سکانس آشکارا ضد فلسطینی واکنش نشان نداده اند اما.....!
