| تبليغات | X |
امروز 29 بهمن ماه است و گفته می شود که در ایران باستان، روز عشق نام داشته. اين روز را "سپندارمذگان" می نامند. در آن روزگار هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اين كه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندارمذ لقب ملي زمين بوده؛ يعني گستراننده، مقدس و فروتن. زمين نماد عشق بوده چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون عاشقی در دامان پر مهر خود امان مي دهد. این پیشینه، چونان مهرگان و تیرگان و ....زمانی توانست از تاریخ به امروز رهسپار شود که چند سالی ست " والنتاین " به ادبیات عاشقانه این مرز و بوم افزوده شده. به نام عشق و در روز اعدام کشیش والنتیوس ( والنتاین ) که در روزگار ممنوعیت ازدواج ، عقد عاشقان را مخفیانه می خواند و پس از زندانی شدن ، عاشق دختر زندانبان خود شد. وطن دوستان در اصراری پسندیده ، روز ایرانی عشق را بر روز جهانی عشق ارجح می دانند. اما در این چند سال توان هدایت افکار عمومی بیش تر جوانان را نداشته اند. و البته رسانه هایی با مخاطب جهانی ، طبعا قدرت بیش تری دارند. و مهم تر این که فرهنگ ملی ایران صاحب رسانه ملی نیست. به ویژه وقتی تاریخ عقب کشیده می شود. به رغم آن که حاکمیت اسلامی در ایران، مخالفتی با ریشه ها و آیین های دیرینه نداشته، اما عده ای هم چنان دامن احتیاط خود را با تاریخ پیش از اسلام تر نمی کنند. و مثلا گمان می کنند که جشن مهرگان و این جور کهن آیین ها نشانه دین گریزی و نفی خداپرستی ست. سوء استفاده رژیم سلطنتی از تاریخ باستان این مرز پرگهر، برخی را نسبت به کل ماجرا بدبین کرد. کما این که برخی در صدد حذف نوروز هم برآمدند. و حتی حرف از تخریب تخت جمشید نیز شده بوده است ظاهرا. همان کاری که افراطیون طالبان با مجسمه بودا کردند. خوشبختانه روشنفکری دینی و ژرف نگری حضرت امام (ره) در اوایل تشکیل حاکمیت اسلامی ، راه را بر این اقدامات رادیکال و ناصواب بست. اما هم چنان نسبت به بخش هایی از تاریخ ایران که عده ای به غلط به زرتشتیان منتسب می کنند ، موضع گشاده دستانه ای اتخاذ نمی شود. این در حالی ست که ملیت، هیچ گاه در مقابل مذهب نبوده است. تمدن هر کشوری ریشه در تاریخ دارد و مسلمان متمدن می تواند به انتخاب خردورزانه خود مفتخر باشد. پس می توان در اسپندارمذگان، به ستایش عشق نشست و در نیمه شعبان، به عشق صاحب عصر شادمان بود. در روز مبعث عالی ترین رسول خدا دست افشان بود و در لحظه سال تحویل، با نام خدا چشم به تنگ ماهی داشت و هفت سین.
