امروز و فردا که رحلت حضرت رسول و شهادت دو امام عزیز را در خود جا داده، از غمگینی های متراکم شیعه محسوب می شود و در کنار شهادت امام حسین (ع) و حضرت علی(ع)  و فاطمه(س)، غم های اصلی تر چهارگانه جهان تشیع محسوب می شود. هم چنان واکنش های سوز و عزاداری در دهه محرم بیش از سایر روزهاست و هم زمانی لیالی قدر با ضربت خوردن و شهادت حضرت علی (ع) ، به پرباری این مراسم کمک کرده است. حضور مدفن مقدس امام هشتم در ایران نیز به رفتار پرشورتر در برابر شهادت (و البته ولادت) ایشان منجر می شود.... اما حس می کنم که رحلت حضرت رسول، به رغم آن که مبدا اسلام هستند، کم سو تر از سایر امامان برگزار می شود. شاید به دلیل رحلت (و نه شهادت) ایشان است و ظاهرا روایت احتمال مسمومیت و شهادت ایشان چندان مورد وفاق متورخین واقع نشده است. شاید هم به دلیل رفتار مبلغین دینی در برابر این رخدادها می باشد. به همین دلیل است که آگاهی شیعیان ایران از واقعه کربلا یا روزهای شهادت حضرت علی (ع) خیلی بیش تر از تاریخ صدر اسلام و سیره نبوی ست. گمان می کنم که یکی از مهم ترین وظایف روشنفکری دینی در عصر حاضر، رشد آگاهی مردم در همه شئونات و مراتب اسلام باشد. ما  معتقدیم که امامان ارجحیتی بر هم ندارند و هر کدام در مقطع تاریخی دیگری، همان کاری را می کردند که آن امام انجام داده اند. پس شایسته است که مسلمانان از آداب و زندگی و نگرش و رفتار همه پیشوایان خود بدانند. و مبلغان و معلمان و اندیشمندان، چراغ دانستن را بر همه تاریخ اسلام بگیرند و شرایطی را مهیا کنند تا در هر سوگواری، توشه ای از آگاهی افزون تر نیز به دست آید.

نوشته شده در جمعه هفدهم اسفند 1386 توسط مصطفی جلالی فخر | لینک ثابت |