نوشته نغمه ثمینی را در باره حضورش در گروه فيلمنامه نويسان خون بازي مي خواندم . يك جا اشاره مي كند به  ده ها موقعيت و حادثه و فرجام و خوبي و بدی كه مي شد بر سر ادم ها و دنياي اثر اورد....و نشده است. تنوع رابطه خالق با مخلوق . همين تلنگر كافي بود تا دوباره به مهم ترين پرسش ذهني ام در همه ي اين سال ها پرتاب شوم. ....دشوارترين مواجهه ادمي با خلقت. همان بحث جبر و اختيار كه هنوز به جواب قانع كننده اي نرسيده ، يا لااقل من را قانع نكرده.

رفتار خالق ما ( نويسنده و كارگردان )  با ما و دنيا و ميلياردها احتمال وقوع چيست؟ ما تا چه حد دخيليم ؟ اين نظم پيچيده حيات كه مي گويند همه چيز بر مبناي ان استوار است ( حتي معجزات ) تا كجا و چگونه بر ما پيروز است؟ اختيار و اراده ما در اين قالب چگونه تعريف مي شود ؟
 تصور اين كه ما در هر لحظه در معرض اين همه احتماليم ، به طرز موهوم و اسراراميزي مي تواند ترساننده باشد . تصور اين كه ما در محضر " او " ييم كه  قادر و اگاه مطلق است و همه ي كارهاي ما به اراده اوست و در عين حال از همه چيز اينده ما اگاه است ، موقعيت غريبي ست. چرا و چگونه ُ ما در ان همه سایه به وقوع نپيوسته قرار نمي گيريم؟

نوشته شده در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386 توسط مصطفی جلالی فخر | لینک ثابت |