گاه نوشت های مصطفی جلالی فخر
درباره ي وبلاگ
متولد و ساکن تهران. مادرم اهل کاشان است و پدرم از خراسان آمده است.
گاهی پزشک عمومی هستم . گاهی منتقد فیلم . گاهی نویسنده.گاهی کارگردان فیلم و گاهی از اهالی شعرواره.گاه شور زندگی دارم و گاهی در اندیشه مرگ و حساب.
می خواهم گاه نوشت های من بر این تخته خاکستری به همه دنیای پرحجره ذهنم سرک بکشد،
گاهی.
خوبي دشنام اين است كه
چند سالي ست
ناسزا محسوب نمي شود
و سزوار آينه هاست
تو مجازي كه فحش ناموس هم بدهي
و به مرزهاي عشوه ي دروغ زمان
تجاوز كني
التماس كني
توبه كني
بعد يك تكه آينه برداري
به سنگ يك نگاه بكوبي
تكه تكه اش كني
با يك لب تيز
حالا بزن
بزدل نباش. بزن
رگ غيرت و غرور و غمت را
آهان!
حالا مي تواني نگاه كني
خون و دشنام را
كه به آينه مي پاشد
و مثل آبرنگ مي شود
خوبي زندگي اين است كه
چند وقتي ست
تو مرده اي
و البته نقاش
* ۴۲ گرم عریانی : یک تکه چوب و انتظار
